યુગલ -બાબુલ

યુગલ 

૧૭ના બસ સ્ટોપ પર 

પરસ્પરને આલિંગીને ઊભેલું યુગલ

શેના ઈંતેઝારમાં છે? 

યુવતીના રતુંબડા હોઠ પર પડેલા

ચસચસતા ચુંબનનો પડઘો 

બર્ફીલી સ્ટ્રીટના ઢોળાવ પર લપસતો 

જઈ અથડાય 

ઓફીસ બ્લોકના ફ્રોસ્ટેડ કાચને 

એ ચુંબનની ઉષ્માથી ભરચક

આખું ય બસ સ્ટોપ 

દ્વાર ખોલેલ  રૂટ ૧૭ માં સમાઈ જાય 

બાકી ફક્ત યુગલ

લગોલગ

એમ જ સ્થિત 

જાણે કાયમી સ્મિત 

એમને કયાં ઈંતેઝાર છે?

મળશે એમને 

રૂટ ૭૧ !

બાબુલ 

કાવ્ય સંગ્રહ 'અસર' માંથી 

કહો - બાબુલ

કહી વાત મારી  લવારા કહો છો

જવા દો નકામા દુબારા કહો છો 

બુરા હાલ જુઓ બધાના થયા છે

બધાને તમે તો તમારા કહો છો

કદી એ ભરોસો થશે કેમ બોલો
ઠગીને ઉપરથી  ઠગારા કહો છો

બનાવી બનાવો  કરો છો બયાનો 

લુંટીને જમાનો બિચારા કહો છો 

 હવે તો થઈ છે કંઈ નજર  એવી

ખરેલા રવિને સિતારા કહો છો

હતો એમના પ્રેમમાં ખૂબ જાદુ 

થયા જો દિવાના નઠારા કહો છો

બાબુલ

છંદ - લગાગા લગાગા લગાગા લગાગા 

मूँड़ मुड़ाये - कबीर

भेष देख मत भूलिये, बूझि लीजिये ज्ञान 
बिना कसौटी होत नहीं, कंचन की पहिचान 
                        -०-
                      
न्हाये धोये क्या हुआ, जो मन मैल न जाय 
मीन सदा जल में रहै, धोये बास न जाय 
                       -०- 


मूँड़ मुड़ाये हरि मिले, सब कोई लेय मुड़ाय 
बार-बार के मुड़ते, भेड़ न बैकुण्ठ जाय 
                       -०-

कबीर 

ઢોલ - બાબુલ

જેટલાં ઊંચા ઉજળા મહેલ હોય છે

ભોંયરે ઊંડી અંધાર જેલ હોય છે 

એમને  આદત દીવાના ઉજાસ કેરી

કેવા પિસાયા તલ તો તેલ હોય છે

છે બધાં પાગલ કળાયેલ મોરનાં  

કોણ પૂછે ક્યાં કેમ ઢેલ હોય છે 

હોય છે ક્યારે એમને તમીઝ કશી  

જે નશામાં રાત દિ છકેલ હોય છે

કર વઝુ યા સ્નાન, ગંગા કે ઝમઝમથી 

નહિ ધોવાય જે અંદર મેલ હોય છે 

કોઈ ખુદાને વાસ્તે ન કરજો દુઆ

ખુદા તો દિલમાં સમાયેલ હોય છે 

ઢોલના એ પોલ ઢાંકવા 'બાબુલ'

ચામ કોઈના ઉતરડેલ હોય છે

બાબુલ 

તમીઝ =  વિનય, વિવેકબુદ્ધિ, દરકાર 

વઝુ = સામાન્યત: દરેક નમાઝ (પ્રાર્થના) પહેલા હાથ, મ્હોં અને ચરણ સાફ (પાક) કરવાની પ્રક્રિયા

ઝમઝમ = મક્કાનો પવિત્ર ઝરો

avataran અવતરણ: હાય રે - બાબુલ

http://avataran.blogspot.com/2010/01/blog-post_408.html

avataran અવતરણ: હાય રે - બાબુલ

હાય રે - બાબુલ

એક ઉર્દૂ ગઝલની પ્રેરણા અને એમના શેર ના અનુવાદને સમાવી ને સજાવેલા આ જોડકણા ...

હતા બધા એવા નજીક અથડાયા બહુ 

પછી થયું રે  હાય હૈયા ઘવાયા  બહુ 

"કઈ કઈ રીતે ભેદ અહીં ખુલતા ગયા

કરી મિત્રોથી વાત તો પસ્તાયા બહુ 

નથી હવે મારા ઘરે કોઈ  દીવાલ બાકી 

હતા નગરમાં કાલ સુધી પડછાયા બહુ 

થઈ  આદત નિર્વસ્ત્રતાની ધીમે ધીમે  

પ્રથમ તો અજાણ લોકમાં શરમાયા બહુ"

જરાક તો ખોલી દે દરવાજા મનના
સવારથી સાંજ અમે અટવાયા બહુ

બાબુલ 

મોટાઈ - ઉમાશંકર જોશી

મોટાની અલ્પતા જોઈ થાક્યો

નાનાની મોટાઈ જોઈ જીવું છું

ઉમાશંકર જોશી