બુધવાર, 6 ઑક્ટોબર, 2010

લઘુ ખંડકાવ્ય - બાબુલ


તું

પલક પર
મલકે છે લગીર
આછા ઉજાસમાં
ને
ઉકલે છે સવાર
-
નિત્ય
પસાર થતા મારગે
વેરણછેરણ થઇ ગયો છે
દિવસ
એવું કેમ?
 -
શાંત કિનારે
મારાં પગલાં
છેલ્લી છોળમાં ઓગળી જાય
એ જ ઘડીએ થઇ જાય છે
સૂર્યાસ્ત
-
બાબુલ 
ન્યુ કાસલ ૧૪/૬/૧૦

છૂટા પડવાની વેળા - બાબુલ

 છેવટે  આવીને વળગે છે એ એવી:  વિહવળ કરી દે સામટા ગળગળા છૂટા પડવાની વેળા નૈન અગનગોળો જેમ ડૂબતા સૂરજનાં છેલ્લાં ડૂસકાં લોપાઇ જાય આકાશની વિશાળ ...