Friday, 29 April 2011

સ્મૃતિભ્રંશ

સ્મૃતિભ્રંશ 

શનિવાર 
ફરી હું વિસ્મરું
મારું નામ 
આ શબ્દ કાવ્ય  - શિલ્પ - ચિત્ર 
બનાવી દઉં અસંગત 
ઠાલો ઠાલો ભરું 
રેતઘડીમાં 
ધૂળિયું ગામ 
ધુંધળી પ્રિયા -સ્નેહી - મિત્ર 
હોત શક્ય  તો
યાદથી રંગત
કિન્તુ
સ્મૃતિપટ તો
સાવ રંગ વિહોણો 
શનિવાર
આવે એ કેટલી વાર?
અપરિચિત પરોણો
આવે બેસે વાંચે લખે ચીંધે 
ખોજે જાણે મને - મન ખિજે
ન પ્રેય ન શ્રેય, ન અંત ન આદિ
ન અવધિ સુખદ ન વ્યાધિ
સ્થિર મેજ ખુરશી તકિયો પાટ 
કલમ પીંછી ટાંકણે લખિયો કાટ 
ગર્ત તંદ્રામાં યાદ તમામ, ફરીવાર
શનિવાર, પરોણો એટલે તહેવાર 

બાબુલ ૨૯/૪/૨૦૧૧ 

1 comment:

  1. Very nice poem in all aspects. Diction, words, progression are perfect to make this piece a perfect poetry. This probably a unique depiction of a day surrounded with nostalgia. Should be translated into English.

    regards,
    Pancham
    29 April

    ReplyDelete